Tijdens het afgelopen WK zaten er genoeg mensen bij InAxtion met hun ogen op het scherm gekluisterd. Voor de meeste collega's was dat gewoon lekker voetbal kijken. Voor Mike van de Meulenhof (27), vestigingsmanager van onze locatie in Eindhoven, was het net wat persoonlijker. Op het veld zag hij oud-teamgenoten van vroeger: jongens waarmee hij samen in de jeugdopleiding van PSV stond, en met wie hij ooit de kleedkamer deelde.
Wat weinig collega's weten: Mike was zelf een van de meest veelbelovende keeperstalenten van zijn generatie. Jarenlang stond hij onder de lat bij de jeugdopleiding van PSV en was hij eerste keus bij de Nederlandse jeugdploegen. Hij trainde en speelde met namen die inmiddels furore maken in het internationale voetbal. Toch liep zijn eigen pad anders.
Van spits met te veel lef tot vaste waarde onder de lat
Mike begon niet eens als keeper. Als klein ventje bij amateurclub Rood-Wit '62 in Helmond speelde hij voorin, tot bleek dat zijn enthousiasme op het veld iets te ongecontroleerd was. Na een stevig incident tijdens een warming-up kreeg hij van zijn vader een simpel maar effectief advies: ga keepen, of stop ermee. Hij koos voor het doel — en bleek er goed in.
Via Helmond Sport groeide hij, letterlijk en figuurlijk, uit tot een serieus talent en werd hij opgepikt door PSV. Hij tekende er een contract, deelde het veld met internationals in spe, en gold jarenlang als de nummer één keeper van zijn lichting bij Oranje. Achteraf, zo geeft hij zelf toe, was het tekenen van dat PSV-contract misschien niet de handigste zet: hij kwam vast te zitten als derde keeper van het eerste elftal, kreeg daardoor nauwelijks speeltijd bij de beloften, en verloor zo langzaam terrein. Toen zijn contract afliep, verlengde de club het niet.
Een compleet nieuwe zoektocht
Op 21-jarige leeftijd stond Mike voor een leegte die weinig van zijn leeftijdgenoten kennen: geen club, geen diploma, geen ervaring buiten het voetbal. Ondanks pogingen van zijn zaakwaarnemer om hem elders onder te brengen, bleef een nieuw contract uit. Hij besloot zichzelf een deadline te geven, en toen die verstreek, ging hij op zoek naar iets heel anders.
Die zoektocht ging niet vanzelf. Hij probeerde het als monteur, als magazijnmedewerker, en ontdekte stap voor stap wat wél bij hem paste. Uiteindelijk vond hij, via een baan in de verkoop van fitnessapparatuur, voor het eerst weer plezier in zijn werk. Van daaruit rolde hij de uitzendbranche in, een sector waar hij aanvankelijk net zo weinig van wist als van monteren of verkopen.
Bij InAxtion gevonden wat hij zocht
Inmiddels heeft Mike zich bij InAxtion opgewerkt tot vestigingsmanager in Eindhoven, waar hij dagelijks een team van vaste collega's en flexwerkers aanstuurt. Zijn voetbalverleden ziet hij niet als een gemiste kans, maar als een periode die hem discipline, doorzettingsvermogen en leiderschap heeft bijgebracht — eigenschappen die hij nu dagelijks inzet.
Opvallend is hoe weinig spijt of frustratie er in zijn verhaal zit. Terwijl veel gestopte profvoetballers worstelen met het loslaten van hun carrière, is Mike allang verder. Hij is duidelijk over wat hem daarbij heeft geholpen: actief blijven zoeken naar werk dat energie geeft, en niet blijven hangen in iets wat niet past.
Dat WK volgde hij dan ook nauwelijks. Niet uit frustratie, maar simpelweg omdat die wereld niet meer de zijne is. Zijn oud-teamgenoten gunt hij hun succes van harte, al is hij zelf allang niet meer bezig met wat er had kunnen zijn.
Een verhaal dat past bij InAxtion
Mike's pad – van topsporttalent naar leidinggevende in de techniek – laat precies zien waar InAxtion voor staat: mensen helpen de plek te vinden waar ze goed tot hun recht komen, ook als de eerste weg doodloopt. Zijn verhaal is een mooie illustratie van veerkracht, en van hoe een tweede carrière soms meer voldoening geeft dan de eerste ooit had kunnen doen.
*Dit verhaal is gebaseerd op een artikel dat eerder verscheen op Voetbal International (VI).*